Vetëdija klasore

Vetëdija klasore është, sipas marksizmit, një element me të cilin individët janë të vetëdijshëm se i përkasin një klase të caktuar shoqërore dhe mund të veprojnë në përputhje me rrethanat shoqërore në mbrojtje të interesave të tyre.

Vetëdija klasore

Vetëdija klasore është një postulat i studimit marksist të ekonomisë dhe shoqërisë që i jep individit, i cili i jep individit proletar mjetin për t’u organizuar në një klasë punëtore proletare dhe për të luftuar shfrytëzimin e vuajtur nga klasa kapitaliste borgjeze.

Sipas këtij supozimi komunist dhe marksist, ndërgjegjja klasore parandalon tjetërsimin e individit. Meqenëse ai është në gjendje të kuptojë situatën e tij si një punëtor i shtypur dhe mund të veprojë në përputhje me rrethanat duke u shfaqur.

Në këtë mënyrë, falë kësaj ndërgjegjeje klasore, çdo person ka mundësinë të njohë veten si pjesë e një hierarkie të caktuar socio-ekonomike. Sipas marksizmit, kjo ndodh në dy mënyra:

  • Ju jeni pjesëtar i klasës borgjeze dhe kapitaliste që zotëron mjetet shtetërore të prodhimit
  • Ose je pjesë e klasës punëtore ose e proletariatit.

Mundësitë e hapura nga vetëdija klasore

Të kuptuarit se ekziston një marrëdhënie antagoniste dhe e kundërt midis borgjezisë dhe proletariatit është ideja kryesore për të krijuar ndërgjegjen klasore. Përkundrazi, dhe siç u theksua më parë, do të kishte një tjetërsim nga shoqëria nëse nuk do të ishte e mundur të vendosej çdo ditë ky diferencim midis klasave borgjeze dhe proletare.

Në këtë mënyrë klasa punëtore ka, sipas arsyeve të Karl Marksit, detyrimin të njohë veten si të tillë dhe të priret drejt luftës së klasave dhe, si rezultat përfundimtar, ndaj diktaturës së proletariatit.

Në këtë kuptim, mund të përkufizohet se vetëdija klasore është baza e revolucionit të mëvonshëm të punëtorëve nga ana e proletariatit. Kjo është kështu sepse hapi i parë për ta bërë këtë është shmangia e tjetërsimit dhe fitimi i vetënjohjes ose vetëpohimit si një klasë e shtypur nga sistemi kapitalist.