Szkoła strukturalistyczna

Szkoła strukturalistyczna to szkoła myśli ekonomicznej, założona przez psychologów i socjologów w 1950 roku. Znana jest z badania problemów, z jakimi borykają się firmy, a także ich genezy. A wszystko to w oparciu o takie filary jak komunikacja i autorytet.

Szkoła strukturalistyczna

Szkoła strukturalistyczna jest więc szkołą, która koncentruje swoje badania na pewnej gałęzi nauk ekonomicznych: ekonomii biznesu. W tym sensie obserwuje się, że problemy firm wynikają z czterech kluczowych elementów, którymi są: komunikacja, autorytet, struktura behawioralna i struktura formalizacji.

Dlatego ten nurt myślowy ma na celu zbadanie problemów, z jakimi borykają się firmy, w oparciu o przytoczone wcześniej filary. W konsekwencji niskiej produktywności w firmach pod koniec lat pięćdziesiątych ekonomiści i członkowie szkoły strukturalistycznej starają się odpowiedzieć na problemy, które spowodowały tę niską produktywność. To w oparciu o zasoby ludzkie i strukturę firmy.

Innymi słowy, ta szkoła łączy ekonomię z psychologią i socjologią. W ten sposób stara się udzielić odpowiedzi za pomocą nauk uzupełniających, które mogą mieć znaczenie w badaniu korporacji.

W ten sposób szkoła ta wdraża techniki nauk społecznych, obserwując, czy istnieją inne zmienne, które wpływają na problemy korporacyjne i które musimy wziąć pod uwagę, a ponieważ nie zintegrowały uzupełniającej analizy psychologicznej i ludzkiej, nie zostały wykryte a priori. .

Wśród najwybitniejszych autorów strukturalistycznych wyróżnia się niemiecki socjolog i ekonomista Max Weber.

Charakterystyka szkoły strukturalistycznej

Wśród najwybitniejszych cech szkoły strukturalistycznej należy wyróżnić:

  • Opiera się na badaniu Ekonomiki firmy.
  • Obserwuj problemy, z jakimi borykają się firmy, i to, starając się znaleźć czynniki, które je podkreślają.
  • Do swoich badań wykorzystuje, oprócz ekonomii, techniki związane z socjologią i psychologią. W ten sposób opiera się na czterech filarach, które należy badać za pomocą technik z tych innych nauk. Te filary to autorytet, komunikacja, struktura behawioralna i struktura formalizacji.
  • W oparciu o te cztery filary stara się odpowiedzieć na problemy, z jakimi borykają się firmy, związane m.in. z wydajnością, zyskami, motywacją pracowników.
  • Najważniejsi strukturaliści oparli swoje idee na pracach najwybitniejszego z nich, Niemca Maxa Webera.

Filary myśli strukturalistycznej

W celu rozwoju teorii strukturalistycznych autorzy tej szkoły myślenia oparli te idee na czterech wspólnych elementach, które prezentują wszystkie firmy. Elementy, które w związku z tym mogą mieć coś wspólnego z ich zachowaniem, a więc z ich sukcesami i porażkami.

Mówimy więc o czterech elementach, którymi są:

  • Komunikacja : Komunikacja między członkami firmy w mniejszym lub większym stopniu warunkuje sukces firmy.
  • Autorytet : Wszystkie firmy mają strukturę, która wyznacza hierarchię w relacjach istniejących między członkami firmy. A chodzi o to, że mamy ludzi, którzy dbają o innych, więc jest to kolejny element, który należy wziąć pod uwagę.
  • Struktura behawioralna : jest to sposób, w jaki zachowują się osoby zatrudnione w firmie, a także sposób, w jaki dokonywany jest podział pracy, co wpływa na pracowników.
  • Struktura formalizacji : Zasady i przepisy, zgodnie z którymi firma rozwija swoją działalność. Innymi słowy, ramy instytucjonalne, w których muszą żyć i pracować pracownicy firmy.

Jak widać, mówimy o elementach, które są ściśle związane z takimi dziedzinami jak socjologia, oparta na badaniu ludzkich zachowań, czy psychologia, która ma podobne cechy, skupiając swoje badanie na ludzkim umyśle.

Strukturaliści dzięki wypracowanym technikom skoncentrowali swoje badania na biurokracji (i jej wpływie na firmy) oraz na wpływie zasobów ludzkich na sukces lub porażkę firm. Krótko mówiąc, swoje badania skoncentrował na zachowaniu firm, badając czynnik ludzki, który one przedstawiają.

Teorie szkoły strukturalistycznej

Jak każdy nurt myśli ekonomicznej, teoria szkoły strukturalistycznej opiera się na szeregu filarów, które w tym przypadku opracował wybitny ekonomista Max Weber. Na podstawie tekstów Webera strukturaliści sformułowali wiele swoich hipotez.

W ten sposób szkoła ta wyróżnia się badaniem wpływu komponentu ludzkiego w firmie, w oparciu o wyżej wymienione filary. W tym sensie badane jest m.in. wpływ relacji władzy, komunikacji, biurokracji i nadmiaru zasad na funkcjonowanie firmy.

I to jest to, że w firmie, tak jak w życiu, człowiek ma potrzeby, które firma i jej menedżerowie mogą, ale nie muszą, zaspokoić. Gdy te potrzeby nie są zaspokajane, a interesy kierownictwa nie są zgodne z interesami prezentowanymi przez pracowników, mogą pojawić się konflikty, które mają poważny wpływ na sukces lub porażkę samej organizacji.

W ten sposób powstaje wiele teorii uznających czynnik ludzki za decydujący czynnik w funkcjonowaniu firmy, rozszerzając je z czasem na wiele innych dziedzin.

Najwybitniejsi autorzy szkół strukturalnych

Najbardziej znanym autorem szkoły strukturalistycznej, a właściwie jej autorem par excellence, jest urodzony w Niemczech ekonomista i socjolog Max Weber.

Poprzez teksty Webera szkoła strukturalistyczna rozwinęła liczne postulaty do uwzględnienia w nauce ekonomii.

Jednak oprócz Webera wygodnie jest podkreślić inne nazwy o znaczeniu:

  • Ralpha Dahrendorfa.
  • Chestera Barnarda.
  • Amitai Etzioni.
  • Renate Mayntz.

Szkoła strukturalistyczna w Ameryce Łacińskiej

Warto zwrócić uwagę na różnice między przytaczaną w tym artykule szkołą strukturalistyczną a szkołą strukturalistyczną, która rozwija się w Ameryce Łacińskiej oraz w różnych krajach tworzących ten bogaty region.

W tym sensie szkoła strukturalistyczna w Ameryce Łacińskiej jest tym nurtem myśli, który uważa, że ​​problemy, na jakie cierpi region Ameryki Łacińskiej, są spowodowane wadliwym działaniem systemu, w którym się rozwijamy: systemu kapitalistycznego.

W celu rozwiązania problemów regionu strukturaliści uważają zatem, że konieczne jest podjęcie reform i zmian strukturalnych, które w tym sensie pozwolą na prawidłowe funkcjonowanie tych gospodarek; eliminując w konsekwencji komponent kapitalistyczny i zmierzając w kierunku nowego modelu, który jest mniej szkodliwy dla regionu.

Biorąc pod uwagę wschodzący charakter i rozbieżności z gospodarkami rozwiniętymi, strukturaliści uważają, że te gospodarki (latynoamerykańskie) są w stagnacji z powodu różnych problemów strukturalnych, które przy reformach tego samego typu należy zwalczać, aby osiągnąć prawdziwy rozwój umożliwiający konwergencję; chociaż reformy są dokonywane ze szkodą dla rozwiniętych gospodarek.

Dzięki pojawieniu się tego trendu powstały inicjatywy takie jak stworzenie ECLAC. Czyli Komisję Gospodarczą ds. Ameryki Łacińskiej i Karaibów, utworzoną w 1948 r. przez ONZ.