prawo kanoniczne

Prawo kanoniczne to zbiór norm, obowiązków i praw, które regulują stosunki wewnątrz i poza religijną instytucją Kościoła katolickiego.

prawo kanoniczne

Choć prawo kanoniczne sięga czasów, gdy Teodozjusz II ustanowił chrześcijaństwo religią oficjalną, to początki zjednoczenia i uregulowania tego prawa sięgają kompilacji wszystkich tych norm przez zakonnika: Gracjana. Był to pierwszy krok do zjednoczenia i kodyfikacji tego prawa.

Prawo kanoniczne to kolejna gałąź prawa, np. prawo cywilne, karne czy handlowe, która jest wciąż badana w projektach studiów prawniczych. Chociaż prawo kościelne zostało użyte jako synonim, w Niemczech te dwa pojęcia zaczęto odróżniać od XVI wieku.

Różnica między prawem kościelnym a prawem kanonicznym polega na tym, że kiedy mówimy o kościelnym, odnosimy się do prawa pochodzenia państwowego. Zamiast tego prawo kanoniczne ma swoje źródło w boskim pochodzeniu (Pismo Święte, tradycja lub prawa pochodzące od boskich autorytetów). W Hiszpanii ta nauka o prawie kościelnym zaczęła być uprawiana w połowie XX wieku z Włochami jako punktem odniesienia. Ale ostatecznego impulsu nadano dopiero pod podpisaniem Konstytucji.

Charakterystyka prawa kanonicznego

Główne cechy to:

  • Prawo kanoniczne jest jednolite: Kościół jest jeden i dlatego jego porządek musi być wyjątkowy.
  • Uniwersalność: Prawo to przysługuje wszystkim ludziom utożsamianym ze swoją religią i dlatego skierowane jest do całej wspólnoty katolickiej. Chociaż normy można rozróżnić między tymi, które są skierowane do wiernych, a tymi, które są skierowane do osób konsekrowanych tworzących Kościół.
  • Unikalne: Prawo kanoniczne jest wyjątkowe, ponieważ nie ma innego wyższego porządku, to znaczy nie ma hierarchii, jak ta, która istnieje w prawie stanowym, gdzie istnieje wyższy standard (Konstytucja). W tym przypadku prawo kanoniczne nie jest podzielone na hierarchie i nie zależy od wyższego rzędu.
  • To prawo jest elastyczne: prawo to przeszło wielką ewolucję od czasu jego powstania i jego znaczenia w średniowieczu, więc dostosowuje się do czasu i miejsca, zawsze z nienaruszonymi zasadami boskiej natury.
  • Jest to prawo pisane. Chociaż również zwyczajowo.

Normami pisanymi, które rządzą tym prawem są Stary i Nowy Testament, kanony, czyli uchwały soborów, dekrety papieskie i wyroki świętych ojców. Ponadto normy są publikowane przez Papieża w Stolicy Apostolskiej za pośrednictwem oficjalnego biuletynu Acta Apostolicae Sedis. Ustawa ta jest jak Dziennik Ustawy Stanowej.

Źródła prawa kanonicznego

Głównymi źródłami, z których czerpie prawo kanoniczne, są:

  • Corpus Juris Canonici: Jest to spisane prawo prawa kanonicznego. Są to normy, w których Kościół jest biernym podmiotem.
  • Konkordaty: to zasady regulujące stosunki między Kościołem a państwami.
  • Zwyczaj : Powtarzające się zachowania i przestrzegane przez wspólnotę wiernych.
  • Orzecznictwo: wydane przez sądy papieskie.
  • Akty administracyjne.