Pierwsza wojna światowa

Pierwsza wojna światowa (1914-1918) była wojną między wielkimi ówczesnymi mocarstwami, rozwijaną głównie w Europie.

Pierwsza wojna światowa

Już w XIX wieku doszło do pierwszych napięć politycznych między wielkimi mocarstwami europejskimi. Rozwój gospodarczy i protekcjonizm skłoniły państwa europejskie do ekspansji na nowe terytoria. Kolonie w Azji i Afryce stały się ważnym źródłem surowców, a także ekspansją na nowe rynki dla krajów europejskich.

Bloki i kraje, które brały udział w I wojnie światowej

Dwa wielkie bloki to te, które spotkały się podczas Wielkiej Wojny:

  • Potrójna Ententa: Francja, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone, zwane Aliantami, walczyły po jednej stronie. Wraz z nimi Rosja uczestniczyła jako sojusznik, ale wycofała się w 1917 roku.
  • Trójprzymierze: Po przeciwnej stronie znajdowały się tak zwane centralne imperia Austro-Węgier i Niemiec, zwane także „Oś Centralną”. Do tego bloku dołączyły później Turcja i Bułgaria.

Przyczyny I wojny światowej

Wielka Brytania osiągnęła spektakularny poziom uprzemysłowienia, stając się wielką potęgą gospodarczą. Ze swojej strony Francja, która również miała znaczny stopień uprzemysłowienia. Po rozwiązaniu konfliktów kolonialnych obie potęgi stawiają na zrozumienie.

Początki I wojny światowej sięgają 1870 roku. Niemcy, wraz ze swoim zjednoczeniem, stały się gospodarczym kolosem i militarnym rywalem, którego należy się bać. Wraz z cesarzem Wilhelmem II Niemcy nie tylko dążyły do ​​izolowania Francji, ale także próbowały rzucić wyzwanie Wielkiej Brytanii o hegemonię.

Wśród przyczyn, które doprowadziły do ​​tego konfliktu, należy wspomnieć, że rozpoczął się wyścig zbrojeń. Niemcy wprowadziły obowiązkową służbę wojskową, natomiast Wielka Brytania postawiła na mniejszą, ale wysoce profesjonalną armię. Z kolei technika została oddana na służbę wojnie, tworząc nową i śmiercionośną broń, taką jak okręty podwodne, karabiny maszynowe i potężne pancerniki. W tym sensie duże firmy przemysłowe widziały, jak zbrojenia zwiększyły ich zamówienia.

Gdy armie rosły, a kraje zawierały sojusze, aby uniknąć izolacji, nastąpił wielki wzrost nacjonalizmu. Nie należy zapominać, że Bałkany stały się wielkim źródłem napięcia, ponieważ były beczką prochu, która mogła rozpalić lont konfliktu na poziomie planetarnym. Chodzi o to, że między Austro-Węgrami i Rosją istniały silne obawy o kontrolę nad Bałkanami. Rosjanie potrzebowali więc Bałkanów, aby mieć ujście do Morza Śródziemnego.

Sojusze między krajami I wojna światowa

Aneksja Bośni i Hercegowiny przez Austro-Węgry dodała oliwy do ognia na i tak już złożonym obszarze geograficznym. Była to dość prowokacja dla Serbii i Rosji, które dążyły do ​​większej obecności słowiańskiej na Bałkanach. Aneksja przez Austro-Węgry była możliwa dzięki poparciu ich niemieckich sojuszników.

Ekonomiczne przyczyny I wojny światowej

W 1873 nastąpił kryzys, który zakończył brytyjską supremację gospodarczą i fazę wolnego handlu związaną z pierwszą rewolucją przemysłową. Od tego momentu aż do początku XX wieku miała miejsce druga rewolucja przemysłowa, która stanowiła postęp gospodarczy dla wielu krajów biorących udział w konflikcie.

Niemcom udało się wyprzedzić Wielką Brytanię w niektórych strategicznych sektorach, takich jak stal i chemia. Druga rewolucja przemysłowa charakteryzowała się koncentracją przemysłową i finansową oraz inauguracją etapu protekcjonizmu gospodarczego. W konsekwencji działania protekcjonistyczne doprowadziły do ​​licznych konfliktów i nieporozumień między mocarstwami europejskimi, zwiększając napięcie między nimi.

Z drugiej strony, kiedy Niemcy zdołały wybić się na pozycję lidera w wymienionych sektorach, zdecydowały się na ekspansję na rynki międzynarodowe. Flota tego narodu była w niekorzystnej sytuacji z flotą Wielkiej Brytanii, dlatego prowadzili politykę konstrukcji morskich, aby zachwiać równowagę brytyjskiego monopolu na morzach. Te działania podjęte przez Niemcy zmusiły Londyn do sojuszu z Francją w celu utworzenia Entente Cordiale 8 kwietnia 1904 r. Jest to pakt o nieagresji i regulacja ekspansji kolonialnej między obydwoma krajami.

Kiedy była I wojna światowa?

Incydent o fatalnych skutkach dla losów świata odpowiedziałby na pytanie, dlaczego wybuchła I wojna światowa. Początki I wojny światowej sięgają 28 czerwca 1914 roku. Data zamordowania arcyksięcia Franciszka Fernando Austrii w Sarajewie, co wywołało I wojnę światową. Od miesiąca, 28 lipca 1914 roku, Austria wypowiedziała Serbii wojnę. W ciągu następnych dwóch tygodni między krajami europejskimi wybuchła fala wypowiedzeń wojennych.

Telegram Deklaracja wojny Austria w sprawie Serbii I wojna światowa

Sprawcą zamachu był proserbski Bośniak Gavrilo Princip, członek organizacji Młoda Bośnia. Organizacja ta opowiadała się za Wielką Serbią w tym samym czasie, gdy broniła Bośni wolnej od jarzma Austro-Węgier. W ten sposób rosnące napięcie między Austro-Węgrami a Serbią nieuchronnie zmierzało w kierunku wojny.

Trwała faza dyplomatyczna, a Niemcy po raz kolejny okazywały zdecydowane poparcie dla Austro-Węgier. Ze swojej strony Rosjanie stanęli po stronie Serbii. Serbowie nie zaakceptowali całości ultimatum Austro-Węgier. Rozpoczęły się mobilizacje wojsk i kolejne wypowiadanie wojen między krajami. Wybuchła I wojna światowa.

Etapy I wojny światowej

Oto podsumowanie I wojny światowej i jej różnych etapów:

Pierwsza Wojna Ruchów

Wszyscy spodziewali się, że I wojna światowa będzie intensywnym, ale szybkim konfliktem. Jednak to, co miało trwać tygodnie lub miesiące, trwało przez cztery długie lata.

Pierwsze sceny wojenne to tereny północnej Francji, natomiast na froncie wschodnim Niemcy i Austro-Węgrzy walczyli z Rosjanami. Również późniejsze wejście Włoch do wojny wraz z sojusznikami doprowadziło do otwarcia frontu w północnych Włoszech.

W koloniach Bliski Wschód byłby sceną walk między Brytyjczykami a Imperium Osmańskim. Należy zauważyć, że na tym froncie brytyjski oficer znany jako Lawrence z Arabii wyróżniłby się w walce z siłami tureckimi, prowadząc Arabów w wojnie o uwolnienie się spod jarzma osmańskiego.

Początkowa faza konfliktu charakteryzowała się wojną szybkich ofensyw. Pomimo ważnego niemieckiego natarcia, któremu udało się zmieść wojska belgijskie, francuskie i brytyjskie, udało im się powstrzymać lawinę niemiecką w 1914 roku. Na szczególną uwagę zasługuje bitwa nad Marną, w której Francuzi zatrzymali niemiecki napór i zdołali ocalić Paryż .

Niemcy osiągnęli ważne sukcesy militarne na froncie wschodnim, ogłaszając się zwycięzcą nad armią rosyjską w bitwie pod Tannenbergiem. Jednak wojna ruchów nie pomogła Niemcom w szybkim zwycięstwie. W rzeczywistości Cesarstwo Niemieckie ugrzęzło w totalnych walkach na froncie wschodnim i froncie zachodnim.

Wojna okopowa

Wraz ze stabilizacją frontów Europę przecinały niekończące się okopy i drut kolczasty. Wielkie mocarstwa zaangażowały się w wojnę na wyczerpanie. W rzeczywistości kolosalne bitwy, takie jak Verdun (1916) i Somme (1916), stały się krwawym przykładem tego, co oznaczała pierwsza wojna światowa. Setki tysięcy ludzi zginęło pod drutem kolczastym, nie mogąc osiągnąć znaczących zdobyczy terytorialnych.

Zacięte walki toczyły się również na froncie tureckim, gdzie wojska francuskie, brytyjskie, australijskie i nowozelandzkie poniosły bolesną klęskę z rąk Turków pod Gallipoli w Dardanelach.

Podczas gdy to wszystko się działo, przemysł produkował nową i coraz bardziej śmiercionośną broń, za pomocą której można było prowadzić wojnę. W ten sposób wprowadzono wojenne innowacje, takie jak lotnictwo bojowe, czołgi i okręty podwodne. Po raz pierwszy użyto nawet broni chemicznej w postaci trującego gazu.

Druga Wojna Ruchów

Rok 1917 był decydującym rokiem w rozwoju I wojny światowej. Odejście Rosji w wyniku rewolucji rosyjskiej było poważnym ciosem dla aliantów. Jednak wejście Stanów Zjednoczonych do Wielkiej Wojny oznaczało balon tlenu dla krajów takich jak Francja i Wielka Brytania, których wysiłek wojenny doprowadził je na skraj wyczerpania.

W swoim dążeniu do podjęcia zdecydowanej ofensywy, która przyniosłaby Niemcom ostateczne zwycięstwo, marszałek Ludendorff, wielki niemiecki watażka, nakazał wiosną 1918 roku zmasowane ataki na front zachodni. wyczerpał swoje ostatnie zasoby i alianci przystąpili do ataku w ramach tak zwanej ofensywy stu dni, przypieczętowując ostateczną porażkę Niemiec. Wreszcie 11 listopada 1918 r. Cesarstwo Niemieckie zażądało zawieszenia broni w pobliżu Compiegne.

Również na Bliskim Wschodzie wojska brytyjskie i Wspólnoty Narodów, wspierane przez Arabów, odniosły szereg ważnych zwycięstw, które doprowadziły do ​​upadku Imperium Osmańskiego.

Bitwy I wojny światowej

W czasie I wojny światowej stoczono liczne bitwy, wśród których wyróżniają się:

  • Lemberg – 23 sierpnia 1914
  • Marna – 24 sierpnia 1914
  • Tannenberg – 26 sierpnia 1914
  • Jeziora Mazurskie – 7 września 1914
  • Ypres – 19 października 1914
  • Gallipoli – 19 lutego 1915
  • Isonzo – 23 czerwca 1915
  • Verdun – 21 lutego 1916
  • Jutlandia – 31 maja 1916 r.
  • Somma – 1 lipca 1916
  • Passchendaele – 31 lipca 1917
  • Cambrai – 20 listopada 1917

Traktaty pokojowe i konsekwencje I wojny światowej

Po czterech latach od wybuchu Wielkiej Wojny, I Wojna Światowa spowodowała śmierć od 9 do 10 milionów wśród samych walczących, nie wspominając o tym, że zginęły również miliony cywilów. Ogromne połacie ziemi zostały zdewastowane we Francji, Belgii i północno-wschodnich Włoszech.

Naród niemiecki był zmęczony wojną, która kosztowała cesarza Wilhelma II abdykację. Demoralizacja i deprywacja zarówno na froncie, jak i na tyłach odcisnęły swoje piętno na Niemcach, pozostawiając ich na krawędzi niepokojów społecznych. W tym sensie spartakusowcy zamierzali przeprowadzić rewolucję w stylu sowieckim. W rzeczywistości w styczniu 1919 r. niemiecki rząd w rękach socjaldemokratów stłumił komunistyczne rewolucje przy wsparciu nieregularnej siły znanej jako Freikorps.

Jeśli chodzi o projektowanie porozumień pokojowych, czekało nas bardzo złożone zadanie. Kraje zwycięskie I wojny światowej dążyły do ​​narzucenia surowych warunków do tego stopnia, że ​​kraje pokonane zostały wyłączone z udziału w porozumieniach pokojowych. Jesteśmy przed traktatem wersalskim.

W ten sposób Niemcy zostały zmuszone do poniesienia kosztów reparacji wojennych. Tym, który nalegał na osłabienie Niemiec, był francuski premier Georges Clemenceau, który powiedział nawet, że „Niemcy zapłacą”.

Inne sankcje, jakie musiałyby znosić Niemcy, to więcej niż znaczne zmniejszenie liczebności armii, a także utrata Lotaryngii, Alzacji i całego imperium kolonialnego.

Ze swojej strony prezydent USA Wilson zaproponował utworzenie Ligi Narodów, prekursora ONZ, która powinna służyć jako forum dialogu, aby zapobiec przyszłym wojnom.

Traktaty pokojowe oznaczały także koniec Cesarstwa Austro-Węgierskiego (Traktat z Saint Germain), rozbicie go na różne państwa: Austrię, Węgry i powstanie Jugosławii. Jeśli chodzi o Imperium Osmańskie, Francja i Wielka Brytania podzieliły znaczną część swoich terytoriów na Bliskim Wschodzie.

Ekonomiczne konsekwencje I wojny światowej

Mobilizacja milionów ludzi do walki w okopach miała ogromne konsekwencje ekonomiczne. W rzeczywistości oszacowano, że do wyposażenia każdego żołnierza w niezbędną broń, zapasy i sprzęt potrzeba co najmniej trzech pracowników.

W przeciwieństwie do innych wojen, w których armie zaopatrywano we wszystko, co znalazły na swojej drodze, podczas I wojny światowej kolej pozwoliła na dostarczenie na front wszystkich niezbędnych zapasów.

Problemy z zaopatrzeniem stały się namacalne we wszystkich krajach biorących udział w konkursie. Brakowało surowców, narzucano racjonowanie i inne kontrole, nie zapominając, że podjęto wielkie wysiłki, aby zastąpić robotników, którzy poszli na wojnę. W związku z tym wiele kobiet obsadzało stanowiska, które mężczyźni zwolnili w fabrykach.

Przemysł był kluczowy w wysiłkach wojennych, a Francja straciła swoje najbardziej uprzemysłowione obszary, które znalazły się pod panowaniem niemieckim. Ze swojej strony Wielka Brytania była silnie uzależniona od eksportu z USA. Co więcej, Stany Zjednoczone pomogły sfinansować koszty wojny swoimi pożyczkami. Należy zauważyć, że sytuacja w Niemczech była szczególnie złożona, ponieważ podlegała blokadzie.

Ceny artykułów pierwszej potrzeby znacznie wzrosły, a konsumpcję ograniczały kartki żywnościowe. W rzeczywistości braki żywności okazały się strasznie szkodliwe dla morale na tyłach.

Jeśli lata przedwojenne charakteryzował liberalny kapitalizm, podczas I wojny światowej kontrolę nad gospodarką przejęły państwa. W ten sposób państwa ustalały ceny, podejmowały działania regulacyjne na rynkach i kontrolowały produkcję.

Dzięki wybuchowi konfliktu gospodarka krajów neutralnych wystartowałaby dzięki wzrostowi ich eksportu. I to jest to, że rywalom udało się zaopatrzyć dzięki eksportowi państw neutralnych. Przykładem jest Hiszpania, gdzie wyróżniał się przemysł ciężki i tekstylny, a także marynarka handlowa.