NATO

NATO (Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego) to międzynarodowa organizacja wojskowa złożona z różnych krajów w celu ustanowienia wspólnej wspólnej obrony.

NATO

NATO narodziło się 4 kwietnia 1949 roku wraz z podpisaniem Traktatu Północnoatlantyckiego w Waszyngtonie (USA). Został stworzony w kontekście zimnej wojny między Stanami Zjednoczonymi a ZSRR, aby chronić się przed wysoką obecnością i zdolnością uzbrojenia Związku Radzieckiego.

Po zakończeniu II wojny światowej sojusznicy zachodni zaczęli obserwować, czym stał się kraj rosyjski i jakie były jego formy organizacji i ekspansji. Oprócz obserwacji, jak komunizm był zorganizowany wewnętrznie, to właśnie w tym kontekście niepokoju pojawia się potrzeba organizowania się ze strony krajów europejskich.

Powstanie NATO

Tak powstaje Traktat Brukselski, podpisany przez Belgię, Francję, Luksemburg, Wielką Brytanię i Holandię w 1948 roku. Później kraje te rozpoczęły negocjacje z Kanadą i Stanami Zjednoczonymi o utworzeniu sojuszu transatlantyckiego. Te negocjacje i włączenie innych krajów europejskich ostatecznie dały początek NATO.

Traktat

Traktat dający ciało organizacji został podpisany przez państwa założycielskie 4 kwietnia 1949 r., ale wszedł w życie dopiero 24 sierpnia tego samego roku. Tekst składa się z czternastu artykułów, a w preambule przyjmują prymat wartości promowanych przez Kartę Narodów Zjednoczonych, opierając swoje działanie na pokoju i bezpieczeństwie wszystkich jej elementów.

Artykuł 1 jest deklaracją intencji, w której deklaruje się, że spory międzynarodowe będą prowadzone pokojowo, co zagraża pokojowi, bezpieczeństwu i sprawiedliwości. Oprócz nieużywania groźby lub siły w przypadkach, które nie są ujęte w Karcie Narodów Zjednoczonych.

Artykuł 2 określa cele poprawy pokojowych stosunków międzynarodowych, promowania stabilności i dobrobytu oraz stymulowania współpracy gospodarczej.

Pozostałe artykuły traktatu ustanawiają bardziej szczegółowe kwestie, takie jak obowiązek udzielenia pomocy w przypadku ataku zbrojnego na terytoriach sygnatariuszy oraz to, co uważa się za atak zbrojny. Oprócz tego, jak nowe państwa mogą dołączyć i jak mogą przestać być członkami. Także istnienie Rady i niezbędnych organów pomocniczych.

Członkowie NATO

Kraje członkowskie NATO są uporządkowane zgodnie z poniższą tabelą.

Kraj Data przyłączenia
Belgia, Kanada, Dania, USA, Francja, Islandia, Włochy, Luksemburg, Norwegia, Holandia, Portugalia, Wielka Brytania 1949 (założyciele)
Grecja, Turcja 1952
Niemcy (federalny) 1955 (w 1990 zrobiłaby to reszta terytorium)
Hiszpania 1982
Węgry, Polska, Czechy 1999
Bułgaria, Słowacja, Słowenia, Estonia, Łotwa, Litwa, Rumunia 2004
Albania, Chorwacja 2009
Czarnogóra 2017.
Macedonia Północna 2020

Struktura i organizacja NATO

W NATO istnieje podział strukturalny, z jednej strony będzie to gałąź polityczna, az drugiej wojskowa. Jeśli chodzi o strukturę polityczną, NATO ma kwaterę główną w Brukseli, która składa się z delegacji NATO. Delegacje te to grupa osób reprezentujących kraje członkowskie, a na czele każdej z nich stoi „ambasador”.

W sztabie znajduje się Rada Północnoatlantycka , która jest organem decyzyjnym i składa się z ambasadorów kierujących delegacjami. Organowi temu przewodniczy Sekretarz Generalny , który jest najwyższym odpowiedzialnym i politycznym przedstawicielem NATO. Na tym samym szczeblu co Rada znajduje się również Grupa ds. Planów Jądrowych , której kompetencje ograniczają się do polityki jądrowej.

Na drugim poziomie znajduje się Zgromadzenie Parlamentarne NATO , które składa się z członków władzy ustawodawczej każdego państwa członkowskiego, a także innych partnerów. Organ ten, poprzez podległe komisje , ustala porządek obrad Rady. Komisje często zajmują się kwestiami technicznymi i politycznymi przez ekspertów i przedstawicieli krajowych.

Strukturę wojskową tworzą inne organy, z których najwyższą hierarchią jest Komitet Wojskowy , który odpowiada za opracowanie strategii wojskowej w oparciu o wytyczne polityczne przyjęte przez Radę. Pełni również funkcje doradcze wobec organów politycznych. Składa się z Szefów Sztabów Obrony państw członkowskich, międzynarodowego personelu wojskowego, organu wykonawczego Komitetu Wojskowego i wojskowej struktury dowodzenia.

Wreszcie struktura dowodzenia wojskowego składa się z Dowództwa Operacji Sojuszniczych i Dowództwa Sojuszniczego ds. Transformacji .

Odpowiednie interwencje

Do najważniejszych interwencji NATO należą:

  • Libia (2011) : W kontekście, w którym Kaddafi, najwyższy przywódca kraju, przeprowadził represje wobec ludności, która ujawniła się przeciwko reżimowi. ONZ aprobuje interwencję kraju. A NATO przystępuje do inwazji w celu przywrócenia porządku narodowego i zakończenia toczącej się wojny domowej. Wojna zakończyła się śmiercią Kaddafiego i pokonaniem sił narodowych z rąk grup rebeliantów i NATO.
  • Jugosławia (1999) : Kraj pogrążył się w wielkiej wojnie domowej spowodowanej głównie napięciami między różnymi grupami etnicznymi ludności. W 1999 roku NATO przeprowadziło bombardowanie w regionie Kosowa w celu powstrzymania wszystkich działań wojennych, które miały miejsce na tym terytorium. Ta interwencja była bardzo ważna, ponieważ została przeprowadzona bez uprzedniej zgody ONZ.