Mechanizmy polityki pieniężnej

Mechanizmy polityki pieniężnej

Mechanizmy polityki pieniężnej

Mechanizmy polityki pieniężnej to narzędzia, którymi banki centralne muszą prowadzić politykę pieniężną, aby osiągnąć określone cele makroekonomiczne.

Trzy główne mechanizmy polityki pieniężnej to:

  • Zmieniaj wskaźnik gotówki: Zwiększając legalny wskaźnik gotówkowy, bank centralny zmniejsza środki dostępne do pożyczania pieniędzy, zmniejszając podaż pieniądza. Wręcz przeciwnie, jeśli wymagany wskaźnik gotówki spadnie, podaż pieniądza wzrośnie. Im niższy wskaźnik gotówki, tym wyższy mnożnik pieniądza.
  • Zmodyfikuj stopę procentową dla stałych depozytów : banki centralne oferują stałe, kredytowe lub depozytowe depozyty innym bankom w kraju po oficjalnym procencie w celu kontrolowania płynności rynku. Zwykle działa jako górny lub dolny pułap dla jednodniowych rynkowych stóp procentowych.
  • Operacje otwartego rynku: Istnieje kilka rodzajów operacji otwartego rynku, z których każda ma inny cel:
    1. Najważniejsze z nich to główne operacje finansowe , w których bank centralny pożycza pieniądze (zastrzyk pieniędzy) na aukcjach instytucjom kredytowym po oficjalnym kursie pieniężnym (co obniża cenę ). Jeśli zdecydujesz się obniżyć ten procent, obniżysz koszt pieniądza, ułatwiając kredyt i zwiększając podaż pieniądza.
    2. Bank centralny może również kupować lub sprzedawać aktywa finansowe na rynku w celu wprowadzenia pieniądza na rynek i zwiększenia jego podaży poprzez operacje strukturalne . Na przykład kupowanie obligacji rządowych lub obligacji korporacyjnych. W ten sposób bank centralny płaci prywatnym agentom, którzy mogą reinwestować te kwoty na rynku lub w inną działalność, zwiększając podaż pieniądza w gospodarce.

Gdy podaż pieniądza w gospodarce wzrasta, powoduje się głównie jedną z tych konsekwencji: wzrost cen lub wzrost gospodarczy. Może to spowodować obie sytuacje jednocześnie, stymulując wzrost gospodarczy i podnosząc ceny. Wynika to z ilościowej teorii pieniądza, którą możemy podsumować w tym prostym wzorze szeroko stosowanym w polityce pieniężnej, gdzie łatwo można zaobserwować, jak podaż pieniądza (podaż pieniądza) wpływa na ceny (P) i realny dochód lub ilość dóbr i wykonane usługi (rok):

M x V = P x Yr

Litera „M” reprezentuje podaż pieniądza, która jest jedyną rzeczą, jaką bank centralny może kontrolować, a „V” to prędkość, z jaką pieniądz krąży na rynku. Musimy też wiedzieć, że P razy Yr jest równe nominalnemu PKB. Ciekawym wynikiem tego wzoru jest obserwowanie, jak nominalny PKB kraju zależy od ilości pieniędzy w gospodarce pomnożonej przez szybkość, z jaką te pieniądze się poruszają, to znaczy im szybciej pieniądze poruszają się w kilku osobach dla innych, tym większe bogactwo kraju.

Przykład

Wyobraźmy sobie kraj zwany Naranjalandia, w którym jedynymi produktami jest 100 pomarańczy o wartości 2 euro każda. Odkryliśmy, że prędkość obiegu pieniądza wynosi 1, a w sumie jest 200 monet jednoeuro (M = 200). Gdyby bank centralny chciał, aby ceny były niższe, musiałby jedynie zredukować ilość pieniądza na rynku. Jeśli chcesz, aby ceny spadły o połowę, przywołasz 100 monet. Ponieważ obecnie jest tylko 100 monet, ale nadal jest 100 pomarańczy, każda pomarańcza będzie musiała być warta 1 euro.

Przed restrykcyjną polityką pieniężną: 200 x 1 = 2 x 100
Po: 100 x 1 = 1 x 100

Ceny produktów stały się warte 1 €.

W rzeczywistości problem z tą konkretną polityką monetarną polega na tym, że może ona również spowodować zmniejszenie dochodu kraju, to znaczy, że w kraju produkuje się 90 pomarańczy zamiast 100.

Bank centralny

  • Efekty wskaźnika gotówki
  • Wskaźnik gotówki
  • Deflacja