Dług wewnętrzny

Dług wewnętrzny to ta część długu publicznego, która jest w rękach samych obywateli w kraju. To znaczy ten dług publiczny, w którym wierzyciel jest obywatelem kraju.

Dług wewnętrzny

Dług wewnętrzny odnosi się do długu publicznego. W tym sensie mówiąc o długu wewnętrznym mamy na myśli część długu publicznego wyemitowaną przez państwo, w którym wierzyciel jest obywatelem terytorium. To znaczy ten dług, który ze względu na fakt zakupu znajduje się w rękach obywateli danego terytorium.

Na dług wewnętrzny składają się zazwyczaj zobowiązania, obligacje i rachunki będące własnością obywateli lub firm danego kraju.

Różnica między długiem krajowym a długiem zagranicznym

Kiedy mówimy o długu wewnętrznym i długu zewnętrznym, mówimy o dwóch rodzajach długu, które można znaleźć, gdy mówimy o wierzycielu. W tym sensie oba pojęcia są w opozycji, co wskazuje, że są to dwa powiązane pojęcia, ale odzwierciedlają dokładnie coś przeciwnego.

W tym sensie oba pojęcia odnoszą się do długu publicznego, ale bycie wewnętrznym lub zewnętrznym różnicuje je w stosunku do wierzyciela, więc wyjaśnimy to poniżej.

Dług wewnętrzny, jak już komentowaliśmy, to ta część długu narodowego, którą posiada dany kraj. Jedna część, która jest w rękach obywateli. To znaczy taki, który został nabyty przez samych obywateli danego kraju.

Z kolei dług zagraniczny odnosi się do tej części długu narodowego, która w przeciwieństwie do długu wewnętrznego znajduje się w rękach nabywców, wierzycieli, cudzoziemców. To znaczy dług publiczny, który został nabyty przez nabywców z terytoriów innych niż państwo emitujące.

Charakterystyka długu krajowego

Dług wewnętrzny to rodzaj długu, który ze względu na swoje cechy jest zwykle pożądany przez różne rządy. W tym sensie, gdy będąc krajem emitujemy dług, zawsze korzystniej jest, aby ten dług nabył obywatel kraju, a nie nabywca będący obcokrajowcem. Nie oznacza to jednak, że rządy nie chcą, aby dług nabywali zagraniczni obywatele i kraje.

Tak więc cechy, które definiują dług krajowy i czynią go bardziej atrakcyjnym dla rządu niż dług zewnętrzny, są różne. Przede wszystkim jest to łatwość handlu w lokalnej walucie. Innymi słowy, łatwość, jaką rząd reprezentuje, aby działać w lokalnej walucie i nie musi stale zarządzać wahaniami w parach walut obcych.

Po drugie, kolejną cechą, która z kolei jest ściśle powiązana z poprzednią, jest koszt, jaki stanowi dla rządu. Wydatek, który powiększa fakt konieczności spłacania zagranicznych wierzycieli. I nie mówimy tu tylko o walucie, ale także o konieczności zarządzania kursami walut, a także przelewami za granicę, aby wywiązać się z obowiązku.

Po trzecie, kolejną istotną cechą jest łatwość i swoboda negocjowania z wierzycielami wewnętrznymi. Swoboda i swoboda, której zwykle nie widać w przypadku zadłużenia zagranicznego. Moglibyśmy powiedzieć w związku z tym, że jeśli chodzi o nasz kraj, istnieje z nim silniejszy związek. Dlatego zawsze będziemy szukać stabilności, która gwarantuje nam dobre samopoczucie.

Po czwarte, ostatni przykład, dług krajowy jest również łatwiejszy do zarządzania dla banków. Mówimy o tym, że załatwiając sprawy krajowe, z bankami narodowymi, jeśli wierzyciel jest narodowy, podmiotowi łatwiej jest kontrolować sytuację i przeprowadzać operacje z nabywcą tytułu.

Oprócz tego istnieje więcej cech, które odzwierciedlają większą atrakcyjność długu krajowego. Uważamy jednak, że są one niezbędne.