Rechts

De wet is een reeks regels die het menselijk gedrag reguleren en de samenleving op een bepaald moment ordenen door het opleggen van regels en het creëren van instanties en instellingen die naleving en toepassing garanderen.

Rechts

Dit normatieve systeem, bekend als een recht, vereist dat het in het openbare en privéleven van alle mensen wordt overwogen en kan met een dwingend karakter worden opgelegd.

Dat wil zeggen dat de daartoe bestemde instellingen en organen geweld kunnen gebruiken, zoals het opleggen van boetes of sancties voor de correcte toepassing ervan.

Oorsprong en geschiedenis van het recht

Er is geen exacte datum die het mogelijk maakt de oorsprong van het recht te dateren. Het is echter bekend dat van 218 voor Christus tot 476 na Christus een compleet en complex normatief systeem, bekend als het Romeinse recht, werd ingesteld door de Romeinen, de bakermat van hedendaagse normatieve systemen.

Dit Romeinse recht was de promotor van de belangrijkste differentiatie in normatieve systemen, publiekrecht en privaatrecht. Evenzo worden onder meer procedurele normen, reële rechten, gezinsnormen en strafrechtelijke normen met dit recht geboren.

Maar het grote wapenfeit van het Romeinse recht was de standaardisatie van zijn regels door middel van het corpus iuris civile, dat alle wettelijke normen van Romeinse oorsprong in een geschreven document samenbracht. Het Romeinse recht blijft de basis van het continentale recht. Het recht ontwikkelde zich tot het de moderne tijd bereikte, waar het het belangrijkste kenmerk verwierf een instrument van de staat te zijn. Dat wil zeggen, het kreeg zijn positivistische karakter.

Kenmerken van de wet

De kenmerken van de wet kunnen worden gegroepeerd in:

  • Bilateralisme : Het is noodzakelijk dat er twee partijen zijn die onderworpen zijn aan de wil van de wet, wat het recht onderscheidt van een moraalwetenschap.
  • Dwang : Wettelijke normen kunnen dwingend worden toegepast door de staat, dit onderscheidt de wet van elke sociale wetenschap.
  • Heteronoom : de standaarden moeten worden uitgegeven door een entiteit, ongeacht wie ze moet naleven, waardoor naleving van die standaarden wordt gegarandeerd. Wat het bijvoorbeeld onderscheidt van een terroristische bende.
  • Hiërarchisch of gesystematiseerd : de regels volgen een systeem van prioriteit en onderlinge samenhang. Ze vormen een complex systeem.
  • Het is een onafhankelijke sociale wetenschap : ze moet een coherente oplossing bieden voor de sociale context waarin ze zich afspeelt.
  • Gerechtigheid : streeft naar een eerlijke projectie, hoewel deze term voor elke persoon subjectief is.
  • Variabele : Recht is een wetenschap die wordt beïnvloed door het historische moment waarop het zich ontwikkelt.
  • Alomtegenwoordigheid : Het is permanent aanwezig tijdens het leven in dagelijkse handelingen, hoewel we het ons niet realiseren. Bijvoorbeeld wanneer we de aankoop doen.

Takken van de wet

Het recht kan worden onderverdeeld in:

  • Natuurwet: Bestaan ​​van regels zonder dat iemand ze in een norm hoeft te dicteren. Dat wil zeggen, het gaat vooraf aan het positieve recht en zelfs het gewoonterecht.
  • Positief recht: Het is het hedendaagse rechtssysteem. Dit zijn de schriftelijke normen die hebben voldaan aan de uit te geven formele en materiële vereisten en die worden gehandhaafd. Binnen het positieve recht moet onderscheid worden gemaakt tussen:
    • Publiek recht .
      • Bestuursrecht.
      • Procesrecht.
      • Internationaal publiekrecht.
      • Strafrechtelijke wet.
      • Grondwettelijk recht.
    • Privaatrecht .
      • Burgerlijk recht.
      • Handelsrecht.
      • Internationaal privaatrecht.
    • Sociaal recht: Dit recht is verbonden met het publiekrecht, maar heeft ook kenmerken van het privaatrecht.
      • Arbeidsrecht.

Bronnen van de wet

De rechtsbronnen zijn:

  • Wetten: De geschreven regels die voortkomen uit de wil van het volk via de rechtbanken. Deze normen worden goedgekeurd volgens de passende procedure die door elke staat is aangewezen en worden gepubliceerd zodat ze door alle burgers kunnen worden gekend. Ze zijn vatbaar voor gedwongen toepassing en zijn de belangrijkste bron die door rechters of arbiters wordt gebruikt om een ​​rechtszaak te regelen.
  • Douane: het staat bekend als common law en is een subsidiaire bron van de wet. Dit zijn terugkerende optredens op een bepaalde plek.
  • Algemene rechtsbeginselen: Het is een verzameling ideeën die aan de regels en het rechtssysteem in het algemeen een ethisch karakter toekennen. Ze zijn subsidiaire bronnen van zowel wetten als gebruiken.
  • Jurisprudentie: Dit zijn de vonnissen die door de rechtbanken zijn uitgesproken. Jurisprudentie als rechtsbron is een controversieel onderwerp. In Romeinse of continentale rechtsstelsels wordt jurisprudentie niet erkend als rechtsbron omdat het niet de functie krijgt om het recht te creëren, maar eenvoudigweg om het toe te passen en te controleren. Aan de andere kant wordt in het Angelsaksische rechtssysteem jurisprudentie erkend als een rechtsbron, aangezien zij de macht heeft om recht te scheppen. Dat wil zeggen, hun vonnissen zullen een precedent vormen en zullen in de toekomst moeten worden nagekomen.

Waar is de wet voor?

De belangrijkste functies zijn:

  1. Gedragsrichting: Fundamentele functie die waardevol of afkeurend gedrag bevordert of ontmoedigt. Deze functie wordt duidelijk waargenomen in de interventie in economische, productie- en distributieprocessen om behoeften te bevredigen.
  2. Conflictoplossing: Het principe van de autonomie van de wil regeert dat individuen met bepaalde grenzen en het volgen van de kanalen van de wet toestaat om zelf te proberen conflicten op te lossen die vooral in contracten of overeenkomsten ontstaan. En als ze dat niet kunnen, gaan ze ook via de rechter naar de rechter.
  3. Configuratie van levensomstandigheden: het garandeert een soort relatie. Het beperkt bijvoorbeeld de autonomie van de wil door fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden te scheppen.
  4. Organisatie van sociale macht: het creëren van secundaire normen die de onderwerpen en procedures aanduiden om de normen te creëren of te wijzigen en de instanties die ze toepassen. Dat wil zeggen, de wet institutionaliseren.
  5. Legitimisering van sociale macht: legitimeren is de titel of reden waarom de wet vrijwillig de gehoorzaamheid van zijn burgers bereikt, een macht zal worden gelegitimeerd wanneer deze wordt geaccepteerd door degenen die de ontvangers van haar beslissingen zijn.