NAVO

De NAVO (Noord-Atlantische Verdragsorganisatie) is een internationale militaire organisatie die bestaat uit verschillende landen met als doel een gemeenschappelijke gezamenlijke defensie op te zetten.

NAVO

De NAVO werd geboren op 4 april 1949, met de ondertekening van het Noord-Atlantische Verdrag in Washington (VS). Het werd opgericht in de context van de Koude Oorlog tussen de Verenigde Staten en de USSR, om zichzelf te beschermen tegen de hoge aanwezigheid en wapencapaciteit van de Sovjet-Unie.

Na het einde van de Tweede Wereldoorlog begonnen de westerse geallieerde landen te observeren wat het Russische land was geworden en wat de vormen van organisatie en expansie waren. Naast het observeren hoe het communisme intern werd georganiseerd, is het in deze context van zorg dat de noodzaak tot organiseren ontstaat van de kant van de Europese landen.

Oprichting van de NAVO

Zo ontstaat het Verdrag van Brussel, ondertekend door België, Frankrijk, Luxemburg, Groot-Brittannië en Nederland in 1948. Later begonnen deze landen te onderhandelen met Canada en de Verenigde Staten over de oprichting van een trans-Atlantische alliantie. Deze onderhandelingen en de inlijving van andere Europese naties leidden uiteindelijk tot de NAVO.

Het Verdrag

Het verdrag dat de organisatie vorm geeft, werd op 4 april 1949 door de stichtende landen ondertekend, maar trad pas op 24 augustus van datzelfde jaar in werking. De tekst bestaat uit veertien artikelen en in de preambule aanvaarden ze het primaat van de waarden die worden gepropageerd door het Handvest van de Verenigde Naties, waarbij ze hun actie baseren op de vrede en veiligheid van al zijn componenten.

Artikel 1 is een intentieverklaring, waarin wordt verklaard dat internationale geschillen vreedzaam zullen worden bemiddeld waarbij vrede, veiligheid en recht in gevaar komen. Naast het niet gebruiken van bedreiging of geweld in gevallen die niet zijn opgenomen in het Handvest van de Verenigde Naties.

Artikel 2 stelt de doelstellingen vast om vreedzame internationale betrekkingen te verbeteren, stabiliteit en welzijn te bevorderen en economische samenwerking te stimuleren.

De rest van de artikelen van het verdrag stellen meer specifieke kwesties vast, zoals de verplichting om bijstand te verlenen in het geval van een gewapende aanval binnen de ondertekenende gebieden, en wat als een gewapende aanval wordt beschouwd. Naast hoe nieuwe staten kunnen toetreden en hoe ze kunnen ophouden lid te zijn. Ook het bestaan ​​van een Raad en de nodige hulporganen.

NAVO-leden

NAVO-lidstaten zijn gerangschikt zoals weergegeven in de onderstaande tabel.

Land Overnamedatum
België, Canada, Denemarken, VS, Frankrijk, IJsland, Italië, Luxemburg, Noorwegen, Nederland, Portugal, VK 1949 (oprichters)
Griekenland, turkije 1952
Duitsland (federaal) 1955 (in 1990 zou de rest van het gebied het doen)
Spanje 1982
Hongarije, Polen, Tsjechië 1999
Bulgarije, Slowakije, Slovenië, Estland, Letland, Litouwen, Roemenië 2004
Albanië, Kroatië 2009
Montenegro 2017.
Noord-Macedonië 2020

Structuur en organisatie van de NAVO

In de NAVO is er een structurele verdeeldheid, aan de ene kant zou er de politieke tak zijn en aan de andere kant het leger. Wat de politieke structuur betreft, heeft de NAVO een hoofdkwartier in Brussel, dat bestaat uit NAVO-delegaties. Deze delegaties zijn de groep mensen die de lidstaten vertegenwoordigen, en elk van hen wordt geleid door een "ambassadeur".

Binnen het hoofdkwartier bevindt zich de Noord-Atlantische Raad , het politieke besluitvormingsorgaan, dat bestaat uit de ambassadeurs die de delegaties leiden. Dit orgaan wordt voorgezeten door de secretaris-generaal , en hij is de hoogste verantwoordelijke en politieke vertegenwoordiger van de NAVO. Op hetzelfde niveau als de Raad bevindt zich ook de groep Nucleaire Plannen , wiens bevoegdheid is teruggebracht tot nucleair beleid.

Op een tweede niveau bevindt zich de Parlementaire Vergadering van de NAVO , die is samengesteld uit leden van de wetgevende macht van elke lidstaat, evenals andere partners. Dit orgaan stelt via ondergeschikte commissies de agenda van de Raad vast. De comités behandelen vaak technische en politieke kwesties door deskundigen en nationale vertegenwoordigers.

De militaire structuur is samengesteld uit andere organen, het Militair Comité met de hoogste hiërarchie is belast met het opstellen van de militaire strategie op basis van de door de Raad aangenomen politieke richtlijnen. Het oefent ook adviserende functies uit aan politieke organen. Het is samengesteld uit de Chefs Defensiestaf van de lidstaten, internationale militairen, het uitvoerend orgaan van het Militair Comité en de militaire commandostructuur.

Ten slotte bestaat de militaire commandostructuur uit het Allied Operations Command en het Allied Transformation Command .

Relevante interventies

Een van de meest relevante NAVO-interventies zijn:

  • Libië (2011) : In een context waarin Kadhafi, de hoogste leider van het land, repressie uitvoerde tegen de bevolking die zich tegen het regime had geopenbaard. De VN keurt de interventie van het land goed. En de NAVO gaat over tot de invasie om de nationale orde te herstellen en de burgeroorlog die gaande was te beëindigen. De oorlog eindigde met de dood van Kadhafi en de nederlaag van de nationale troepen door de rebellengroepen en de NAVO.
  • Joegoslavië (1999) : Het land werd ondergedompeld in een grote burgeroorlog die voornamelijk werd veroorzaakt door spanningen tussen de verschillende etnische groepen van de bevolking. In 1999 voerde de NAVO een bombardement uit op de regio Kosovo om alle militaire acties die op het grondgebied plaatsvonden te stoppen. Deze interventie was erg belangrijk omdat ze werd uitgevoerd zonder voorafgaande toestemming van de VN.